هر چیز(اصل مطلب):
گمونم طرفای ساعت یک شب بود که عبدالرضا زنگ زد که فردا میای عسلویه یا نه؟
منم طبق معمول گفتم: مُفتین؟، خو بریم نه!
حدود ساعت ۶ صبح، میس کال افتاد، به این مفهوم که زودی بیو سر کوچه، منتظرتیم!!
خلاصه میگم که زیاد نشه:
رسیدم به بچه ها (چشمه ای در بهشت، شناشیر، شُکوه بوشهر) ،
یه بنده خدایی اصلا چشاش پُف نکرده بود!
حرکت کردیم و از شهر خارج شدیم، چغادک وایسادیم و صبحونه خوردیم.
خلاصه رسیدیم عسلویه و عبدالرضا رفت دنبال کاراش،
ما هم تو ماشین، تو نخ یه عمویی بودیم که تو نخ ما بود!!
بعد از اون با جناب استاد کارگر تماس گرفتیم و ایشون اومدن جلومون تا راه محل کارشون رو بهمون نشون بدن تا به اتفاق ظهر اونجا بیفتیم!!
ظهر رو مهمون امین (همون کارگر) بودیم و ناهار یه چیزی خوردیم که نمیدونم چی بود و البته تُرشی!!!
بعد از ناهار هم با استفاده از اینترنت مفتی اکانت تراوینمون رو ارتقاع دادیم و بعد از عملیات ارتقاع!! همه با هم یه دوری توی انبار و اینای شرکت زدیم و کلی چیزای باحال دیدیم.
از جمله اینکه انبار اونجا مجهز به سیستم RFID بود که شاید اگه عمری باقی بود و حالشو داشتم در موردش نوشتم، برای دوستان IT دوست.
ضمنا در اتاق کار آقای امین، پیشونی هیچکس به هیچ جا برخورد نکرد!
بعد از انبار گردی و اینا خداحافظی کرده و به سمت نایبند حرکت کردیم، یه چند دقیقه ای توی ساحل نایبند تنگیدیم! و یه بنای یادبود هم برای محمود در ساحل ایجاد کردیم.
بعد از ساحل هم یه سری به صحرای حرا، ببخشید جنگل حرا زدیم و از خودمون عکس گرفتیم!
سوار ماشین شده و دوباره حرکت کردیم، اینبار به سمت بندر طاهری.
من که دیشب خیلی خیلی دیر خوابیده بودم توی ماشین یه چُرتی زدم و با تکان های وحشتناک ماشین از خواب بیدار شدم.
و متوجه شدم که دوستان در حال رفتن به بندر طاهری از راه فوق میانبر هستند!
کار به جایی رسید که دویست سیصد متری از ماشین پیاده شده، ماشین رو تو دست گرفتیم و رفتیم!!
وقتی به عمارت نصوری رسیدیم دیگه هوا کم کم داشت تاریک میشد.
با التماس به پیرمرد مربوطه! موفق شدیم که وارد عمارت بشیم،
خلاصه اوضاعی بود هر کی یه دوربین دستش بود و عکس میگرفت!
پس از دیدن یا بهتر بگم عکسیدن از عمارت نصوری، به سمت بوشهر حرکت کردیم،
حالا بماند که قبلش رفتیم یه جایی که سقفش رو موزاییک کرده بودن!!
توی مسیر برگشت همخوانی ترانه های موجود در ضبط ماشین خیلی حال داد،
هر چند “کار پلیر” هر پنج دقیقه نیاز به ده دقیقه تنفس مصنوعی داشت!

ولی چیزی که بیشتر از همه حال داد این بود که وسط راه محمدباقر گفت که:
“عبدالرضا بزن کنار!”
وسط بیابون زدیم کنار و چراغای ماشینو خاموش کردیم و چند دقیقه ای از دیدن ستاره ها توی اون تاریکی بیابون لذت بردیم، خیلی حال داد، در حدی که جای همه تون خالی بود!

وقتی داشتیم از لذت بردن خفه میشدیم! دیگه سوار ماشین شدیم و ادامه دادیم.
نزدیکای چیز (نمیدونم کجا) بود که وایسادیم برای شام، بندری،
ولی حیف که ساندویچا عوض شد و به من بندری شیرین رسید!!
حدود ساعت  دو شب رسیدیم دم در خونه، قبل از اینکه از ماشین پیاده شم یهو یه sms بهم رسید.
اون موقع اس ام اسا قطع بود و این سفر با  قدوم مبارک اس ام اس پایان یافت.

پس از هر چیز (تو پرانتز):
- ای دوستی که اس ام اس دادی، دلم فکرته، ایشالله که خوب و خوش و سلامتی!
- پیامبر رحمت (ص) : الملک یبقی مع الکفر و لا یبقی مع الظلم.
- ترانه ی وحدت از فرهاد مهراد.