این دهــان بستی دهــانی باز شـــد
کـو خـورنده‌ی لــقمـه های راز شـــد

لــب فـروبــند از طـعـام و از شـــــــراب
ســـوی خوان آسـمــانی کن شـــتاب

گـر تــو این انبان ز نـان خــالی کـــنی
پـر زگـــوهــــر هـــای اجــــلالی کـــنی

طــفل جـان از شـیر شــیطان بــاز کن
بــــعـــد از آنـــش بـا مـــلک انـــباز کــن

چند خوردی چرب و شیرین از طـعــام
امـــتحـــان کــن چـــند روزی با صــیام

چــند شــب ها خواب را گشتی اسیر
یــک شـــبی بــیدار شــو دولـــت بـگیر

مولوی
دانلود مثنوی افشاری با صدای استاد شجریان

چند ساله که برای من دیگه رمضان ، رمضان همیشگی نیست!
دلم برای رمضان های قدیمی تنگ شده
رمضان هایی که افطار و سحر هاش شنیدن  صدای استاد شجریان به آدم آرامش خاصی میداد.
امیدوارم امسال حداقل یک روز از روزهای رمضان گذشته رو دوباره تجربه کنم

تو پرانتز
- رمضان های بیادماندنی با صدای استاد شجریان (دو سال پیش!)
- شاید بعدا درمورد تفاوت رمضان های گذشته و رمضان های جدید نوشتم
- امیدوارم امسال رمضان بیادماندنی رو تجربه کنید

اگه توی این روزا و شب ها خدا صداتون رو شنید…
التماس دعا…

دوازده به در(یا)

همه میرن ۱۳ بدر ولی خوب ما همیشه باید با بقیه ی آدما فرق کنیم!
دوازده فروردین، ظهر ساعت ۳:۳۰ بود که زن داداشم اومد توی اتاق که میخوایم با کشتی بابام بریم دریا یه گشتی بزنیم، میای؟!
گفتم، هــَیـــن؟!، کشتی؟!، لا اله الی الله!
باز اییی گول داد، بوات بچه لنج داره نه کشتی!، نه مو نمیام، حسش نیست!
از اون و خانواده اصرار از ما هم انکار!
خلاصه اینکه دست از سر ما برداشتند و صداشون میومد که دارن آماده میشن!
ناگهان همون ندایی که به نقطه الهام شده بود (قبلنا) شنیده شد که میگفت :
گمشو برو دیگه! اینهمه کله شقی نکن!، مثلا چیو میخوای ثابت کنی؟!

خلاصه اینکه ندا ما رو خر کرد و ما هم بلند شدیم و باهاشون رفتیم.
رفتیم تا رسیدیم نزدیک اون کشتیه که غرق شده  و رفته زیر آب و یه تیکه ش رو از ساحل میشه دید.
همیشه فکر میکردم این رافائله اما اونروز فهمیدم رافائل کاملا رفته زیر آب و این یه کشتی دیگه است!
به قولی سیش میگفتن “غُراب زیر اُویی” (کشتی زیر آب)
بعد عامو رمضون (ناخدا) گفت که همینجا ریی غرابکو میشینین و خیط(ت) میندازین یا ایکه بریم جلوتر جَمِ (پهلوی) اوو کشتی های جلویی؟!
ما که میفهمیدیم اگه بخایم ماهی بگیریم ممکنه نسل ماهی ها رو منقرض کنیم! به همین دلیل گفتیم به پیش رفتن ادامه بده ناخدا!

خارجکی!
وقتی که به نزدیکی یکی از کشتی ها رسیدیم متوجه شدیم کشتی سنگاپوریه و مثل خارجی ندیده ها شروع کردیم به …!، البته گمونم اونا هم آدم خارجی ندیده بودن!!
بعد از چند دقیقه مسیر رو عوض کردیم و توی راه به یه  کشتی دیگه رسیدیم که روش نوشته بود “خرمشهر” به خدمه هاش سلام کردیم و تبریک سال نو و …
سه سوته سه چهار نفرشون اومدن پایین و یکیشون با صدای بلند داد زد : ما فارسی بلد نیست!
اینجا بود که پوز ما دچار کش آمدگی مُبرم شد!!!
خلاصه کنم، حرکت کردیم به سمت ساحل بوشهر و حدود ساعت ۸ شب رسیدیم.
فقط وسطاش زن داداشم (خدا لعنتش  نکنه!) یه چیزی رو بهم گفت (یادم آورد) که حدود یک ساعتی حالم گرفته بود و اون پُشت مشتا برا خودم نشسته بودم.
ولی  کلا خیلی خوش گذشت، جای همه تون خالی بود!

چند تا از عکسای دوازده به دریا

هَـــیـــن؟!
- هَکوولی مَکوولی …!
- یکی از وبلاگا رو سُس نزنید!
- زشته، خجالت بکشین، سیچه تو سینی نشستینا؟!

تو پرانتز:
- خیلی چیزا رو میخواستم توی این پُست بگم ولی خیلی زیاد میشد و به قولی ملال آور! 
- علی جان خدانگهدارت، امیدوارم خاطره ی بدی از من توی ذهنت نباشه! (تهرانم آیس پَک هست؟!)
- یه مقدار عقبم!، گمونم یکی دو تا پُست دیگه میخواد تا مطالب سال نو تموم شه!

تمام شد، ساعت ۲:۵۰ شب (صبح!)

به راستی که تفاوتی ندارد فلافل یا سمبوسه؟!
گمان می کرد اینها حرفهایی است ساده ولی سرنوشت با کسی شوخی نداشت.

گذشت و روز (شب) موعود، روز سرنوشت فرا رسید!
.. و فقط خدا میداند تفاوت میان سمبوسه و این شام را و رابطه ی بین خوم و خودت و این جمعیت را!

جوان قصه ی ما دیگر پیر و شکسته شده بود، پیرِ سرنوشت!
و با خود زمزمه میکرد:
“کاش میشد جهت عقربه ها برگردد!”
… ولی او خوب می دانست که آرزویش آرزویی بود محال!

پیام اخلاقی:
- به کلماتی که میگویید دقت کنید، این حرفها و کارهای کوچک شماست که سرنوشتتان را میسازد!
- در هر کنفراسی شرکت نکنید، اینترنت بلای خانمان سوز است،
-  دنیا به هیچ کس وفا نمیکند.
نگوویید کدام دنیا و دنیا کیست، این دنیا همان خواهر نداست و الهام!
- شاید نفر بعدی شما باشید، اون روز جوجه و خونه ی چیز اینا، دیشب ۱۰۰۱ و دعوت اوون ، امشب سینما و دعوت چیز (امیر!) و فردا کجا و دعوت چه کسی؟!

پی نوشت :
- جهت کسب اطلاعات بیشتر درمورد این نوشته، اینجا رو ببینید.
- بخاطر انتقادات دوستان دیگر در این وبلاگ موسیقی پخش نمیشود!!!
… مجتبی برو حالشو ببر!
- ایران چِکارَش میکند؟ سوراخ سوراخَش میکند!      |  واویلا لیلی، احبک خیلی!
- خلاصه این چند روز: بازار، تک پوش، تخفیف،جوجه، کباب  نپخته، خونه خالی، متخلفات،چهارشنبه شوری، حیات خلوت،اینترنت، دانلود،شام، ساندویچ،چیز بازی، کانتر،شبکه، محمد باقر، خواب، رانی،نایف، هد شات، سینما،رانی، اخراجی ها ۲، رپ خارجی، و این داستان ادامه دارد؟!
- شروعی دوباره اینجا بود!

زندگی، یعنی چکیدن همچو شمع از گرمی عشق
زندگی، یعنی لطافت گم شدن در نرمی عشق
زندگی، یعنی دویدن بی امان در وادی عشق
رفتن و آخر رسیدن بر در آبادی عشق
می توان هر لحظه، هر جا عاشق و دلداده بودن
پُر غرور چون آبشاران بودن اما، ساده بودن
می شود اندوه شب را از نگاه صبح فهمید
یا به وقت ریزش اشک شادی بگذشته را دید
می توان در گریهء ابر با خیال غنچه خوش بود
زایش آینده را در هر خزانی دید و آسود

یا به قول عقل کل:

گاهی خوردن لگدی از پشت، برداشتن گامی است به جلو!

اون وبلاگ (قبلی) بهمراه صاحبش مُرد!
امیدوارم توی سال جدید بتونم آدم جدیدی بشم،
میخواستم نوشته های احسان قبلی رو بنا به دلایلی که قبلا گفتم حذف کنم،
ولی یکی(!!) میگه که حذفش نکن.
هر چند بودنش خودم رو هم آزار میده، ولی  میزارمش که درس عبرتی بشه برای سایرین!

از همه ی اینا که بگذریم،
امیدوارم سالی سرشار از شادی و موفقیت داشته باشی(د) و از تک تک ثانیه های امسال خاطرات زیبایی برات(ون) به جا بمونه!

پی نوشت :
به تعدادی همسفر عاقل نیازمندیم!
هر چی به مهد(ووو)ی (با اینکه عاقل هم نیست) میگم باهام نمیاد مسافرت.
به بابام میگم پاشو بریم مسافرت،
میگه جاده ساحلی رو ببین همه مردم دارن بلند میشن میان بوشهر ما بریم کجا؟!!!!

مهم تر از همه:
از یه نفر از ما دو نفر . واقعا متشکرم، اگه حرفهات نبود شاید هیچوقت سر عقل نمیومدم!

… از این به بعد اینجا مینویسم!

بعدا نوشت :
اگه آخرین مطلب اونیکی وبلاگو نخوندی، حتما برو بخون!
یه چیزایی گفتم که میخوام بعضیها بشنونش!!!

بعداتر نوشت :
عیدیمون رو از خدا هم گرفتیم!
خدایا بابت این نیمچه (!) بارونی که توی روز اول سال نازل کردی ممنون!

بعداتر تر نوشت :
لطفا لینک منو عوض کنید توی وبلاگاتون- با تشکر بسیار فراوان