… همیشه یکی از دغدغه های هم سن و سالهای من توی بوشهر نبودن تفریح سالمه.
کلا برنامه ی هر شب ما شده رفتن به پارک شُغاب و خوردن اسنک!
نهایت تنوعی که در کار صورت میگیره اینه که مثلا امشب اسنک کالباس بخوریم، فرداشب گوشت!!

خلاصه اینکه تحقیق و تفحص کردم دیدم برای خروج ار بحران دو راه وجود داره.
راه اول اینه که مسئولین همتی کرده و فکری به حال این وضع بی تفریحی بوشهر کنند.
که حالا ما بی خیال راه اول میشیم و راه دوم رو بررسی میکنیم.(کس نخارد پُشت من…!)
راه دوم هم اینکه برگردیم به چهل پنجاه سال پیش و بازی های بومی رو زنده کنیم، اونموقع که هیچ امکاناتی نبود حتی اینترنت و فیلم و سریال و … جوونای بوشهری چطور وقت تفریحشون رو پر میکردن؟
در اینجا من فقط یک بازی از بازی های بومی رو معرفی میکنم، باشد که به جوونای قدیم اقتدا کنیم!

بازی دَلمون دَلینا
مواد لازم:
دو تیم چهار پنج نفره + یک عدد اسک (هسته) خرما + یک عدد پتو یا ملحفه
روش بازی:
یکی از تیم ها اسک خرما و ملحفه رو در اختیار داره، تیم اول دستها رو زیر ملحفه میبرند و اسک خرما رو توی دست یکی از اعضاء قایم میکنند و بعد دستاشون رو بالا میارن.
حالا تیم مقابل باید حدس بزنه که اسک خرما توی دست کیه؟
(چون تعدادشون زیاده این وسط مشورت هم میتونن کنن)
در صورتی که تیم دوم درست حدس زد، تیم اول اسک خرما و ملحفه رو تقدیم تیم دوم میکنه و الان نوبت تیم اوله که حدس بزنه اسک خرما توی دست کیه.
با هر حدس اشتباه تیم، یک امتیاز برای تیم مقابل ثبت میشه،
این بازی ادامه پیدا میکنه تا اینکه طرفین خسته بشن یا اینکه یکی جر زنی کنه و دعوا بشه، اونموقع تیمی که امتیاز بیشتری داره برنده اعلام میشه.

چند بازی بومی بوشهر
قلازنگ، چوب کیلی، قوتول(یک قل دو قل)، خر من چند مَنه، بوات پیرن یا جهال؟، دختر شاه پریون
پی نوشت
ایده ی نوشتن این مطلب امشب وقتی که توی پارک شغاب نشسته بودم به سرم زد!!
پیوند این مطلب در عصر خبر

در پایان چند تا از عکس های بوشهرم

بوشهر / بهمنی / عمارت ملک

شخصی، متاسفانه بهترین عکسم از بوشهر رو هیچوقت توی وبلاگ نمیذارم، عکسی که عاشقشم!

سوره ی فرقان، آیه ۶۳
بندگان “خاص خداوند” رحمان، کسانى هستند که با آرامش و بى‏تکبر بر زمین راه مى‏روند; و هنگامى که جاهلان آنها را مخاطب سازند “و سخنان نابخردانه گویند”، به آنها سلام مى‏گویند “و با بى‏اعتنایى و بزرگوارى مى‏گذرند”

بقیه چی گفتن
- بوشهر در ریشهر
- شهر من بوشهر در ردپا
- خود شکن آیینه شکستن خطاست!! در شناشیر

حُسن ختام(ربطی به عنوان نداره)!

کوهی بودم ، به پای تو گرد شدم
بــازیچه ی بــادهـای ولگــرد شدم

تا در دل من حلول کـردی، ای ماه
انگشت نمـای مرد و نــامرد شدم

خلیل جوادی

میخوام یکی از این عکسا رو چاپ کنم بزنم تو اتاق، پیشنهاد شما کدومه لطفا؟!

- پیشاپیش از اینکه احتمالا پُست بعدی پسورد داره پوزشمندم!

هر چیز(اصل مطلب):
گمونم طرفای ساعت یک شب بود که عبدالرضا زنگ زد که فردا میای عسلویه یا نه؟
منم طبق معمول گفتم: مُفتین؟، خو بریم نه!
حدود ساعت ۶ صبح، میس کال افتاد، به این مفهوم که زودی بیو سر کوچه، منتظرتیم!!
خلاصه میگم که زیاد نشه:
رسیدم به بچه ها (چشمه ای در بهشت، شناشیر، شُکوه بوشهر) ،
یه بنده خدایی اصلا چشاش پُف نکرده بود!
حرکت کردیم و از شهر خارج شدیم، چغادک وایسادیم و صبحونه خوردیم.
خلاصه رسیدیم عسلویه و عبدالرضا رفت دنبال کاراش،
ما هم تو ماشین، تو نخ یه عمویی بودیم که تو نخ ما بود!!
بعد از اون با جناب استاد کارگر تماس گرفتیم و ایشون اومدن جلومون تا راه محل کارشون رو بهمون نشون بدن تا به اتفاق ظهر اونجا بیفتیم!!
ظهر رو مهمون امین (همون کارگر) بودیم و ناهار یه چیزی خوردیم که نمیدونم چی بود و البته تُرشی!!!
بعد از ناهار هم با استفاده از اینترنت مفتی اکانت تراوینمون رو ارتقاع دادیم و بعد از عملیات ارتقاع!! همه با هم یه دوری توی انبار و اینای شرکت زدیم و کلی چیزای باحال دیدیم.
از جمله اینکه انبار اونجا مجهز به سیستم RFID بود که شاید اگه عمری باقی بود و حالشو داشتم در موردش نوشتم، برای دوستان IT دوست.
ضمنا در اتاق کار آقای امین، پیشونی هیچکس به هیچ جا برخورد نکرد!
بعد از انبار گردی و اینا خداحافظی کرده و به سمت نایبند حرکت کردیم، یه چند دقیقه ای توی ساحل نایبند تنگیدیم! و یه بنای یادبود هم برای محمود در ساحل ایجاد کردیم.
بعد از ساحل هم یه سری به صحرای حرا، ببخشید جنگل حرا زدیم و از خودمون عکس گرفتیم!
سوار ماشین شده و دوباره حرکت کردیم، اینبار به سمت بندر طاهری.
من که دیشب خیلی خیلی دیر خوابیده بودم توی ماشین یه چُرتی زدم و با تکان های وحشتناک ماشین از خواب بیدار شدم.
و متوجه شدم که دوستان در حال رفتن به بندر طاهری از راه فوق میانبر هستند!
کار به جایی رسید که دویست سیصد متری از ماشین پیاده شده، ماشین رو تو دست گرفتیم و رفتیم!!
وقتی به عمارت نصوری رسیدیم دیگه هوا کم کم داشت تاریک میشد.
با التماس به پیرمرد مربوطه! موفق شدیم که وارد عمارت بشیم،
خلاصه اوضاعی بود هر کی یه دوربین دستش بود و عکس میگرفت!
پس از دیدن یا بهتر بگم عکسیدن از عمارت نصوری، به سمت بوشهر حرکت کردیم،
حالا بماند که قبلش رفتیم یه جایی که سقفش رو موزاییک کرده بودن!!
توی مسیر برگشت همخوانی ترانه های موجود در ضبط ماشین خیلی حال داد،
هر چند “کار پلیر” هر پنج دقیقه نیاز به ده دقیقه تنفس مصنوعی داشت!

ولی چیزی که بیشتر از همه حال داد این بود که وسط راه محمدباقر گفت که:
“عبدالرضا بزن کنار!”
وسط بیابون زدیم کنار و چراغای ماشینو خاموش کردیم و چند دقیقه ای از دیدن ستاره ها توی اون تاریکی بیابون لذت بردیم، خیلی حال داد، در حدی که جای همه تون خالی بود!

وقتی داشتیم از لذت بردن خفه میشدیم! دیگه سوار ماشین شدیم و ادامه دادیم.
نزدیکای چیز (نمیدونم کجا) بود که وایسادیم برای شام، بندری،
ولی حیف که ساندویچا عوض شد و به من بندری شیرین رسید!!
حدود ساعت  دو شب رسیدیم دم در خونه، قبل از اینکه از ماشین پیاده شم یهو یه sms بهم رسید.
اون موقع اس ام اسا قطع بود و این سفر با  قدوم مبارک اس ام اس پایان یافت.

پس از هر چیز (تو پرانتز):
- ای دوستی که اس ام اس دادی، دلم فکرته، ایشالله که خوب و خوش و سلامتی!
- پیامبر رحمت (ص) : الملک یبقی مع الکفر و لا یبقی مع الظلم.
- ترانه ی وحدت از فرهاد مهراد.

… پس برای اعلام حمایت از خلیج فارس آنلاین یه کمپین پنج میلیون کامنت راه خواهیم انداخت.

دوازده به در(یا)

همه میرن ۱۳ بدر ولی خوب ما همیشه باید با بقیه ی آدما فرق کنیم!
دوازده فروردین، ظهر ساعت ۳:۳۰ بود که زن داداشم اومد توی اتاق که میخوایم با کشتی بابام بریم دریا یه گشتی بزنیم، میای؟!
گفتم، هــَیـــن؟!، کشتی؟!، لا اله الی الله!
باز اییی گول داد، بوات بچه لنج داره نه کشتی!، نه مو نمیام، حسش نیست!
از اون و خانواده اصرار از ما هم انکار!
خلاصه اینکه دست از سر ما برداشتند و صداشون میومد که دارن آماده میشن!
ناگهان همون ندایی که به نقطه الهام شده بود (قبلنا) شنیده شد که میگفت :
گمشو برو دیگه! اینهمه کله شقی نکن!، مثلا چیو میخوای ثابت کنی؟!

خلاصه اینکه ندا ما رو خر کرد و ما هم بلند شدیم و باهاشون رفتیم.
رفتیم تا رسیدیم نزدیک اون کشتیه که غرق شده  و رفته زیر آب و یه تیکه ش رو از ساحل میشه دید.
همیشه فکر میکردم این رافائله اما اونروز فهمیدم رافائل کاملا رفته زیر آب و این یه کشتی دیگه است!
به قولی سیش میگفتن “غُراب زیر اُویی” (کشتی زیر آب)
بعد عامو رمضون (ناخدا) گفت که همینجا ریی غرابکو میشینین و خیط(ت) میندازین یا ایکه بریم جلوتر جَمِ (پهلوی) اوو کشتی های جلویی؟!
ما که میفهمیدیم اگه بخایم ماهی بگیریم ممکنه نسل ماهی ها رو منقرض کنیم! به همین دلیل گفتیم به پیش رفتن ادامه بده ناخدا!

خارجکی!
وقتی که به نزدیکی یکی از کشتی ها رسیدیم متوجه شدیم کشتی سنگاپوریه و مثل خارجی ندیده ها شروع کردیم به …!، البته گمونم اونا هم آدم خارجی ندیده بودن!!
بعد از چند دقیقه مسیر رو عوض کردیم و توی راه به یه  کشتی دیگه رسیدیم که روش نوشته بود “خرمشهر” به خدمه هاش سلام کردیم و تبریک سال نو و …
سه سوته سه چهار نفرشون اومدن پایین و یکیشون با صدای بلند داد زد : ما فارسی بلد نیست!
اینجا بود که پوز ما دچار کش آمدگی مُبرم شد!!!
خلاصه کنم، حرکت کردیم به سمت ساحل بوشهر و حدود ساعت ۸ شب رسیدیم.
فقط وسطاش زن داداشم (خدا لعنتش  نکنه!) یه چیزی رو بهم گفت (یادم آورد) که حدود یک ساعتی حالم گرفته بود و اون پُشت مشتا برا خودم نشسته بودم.
ولی  کلا خیلی خوش گذشت، جای همه تون خالی بود!

چند تا از عکسای دوازده به دریا

هَـــیـــن؟!
- هَکوولی مَکوولی …!
- یکی از وبلاگا رو سُس نزنید!
- زشته، خجالت بکشین، سیچه تو سینی نشستینا؟!

تو پرانتز:
- خیلی چیزا رو میخواستم توی این پُست بگم ولی خیلی زیاد میشد و به قولی ملال آور! 
- علی جان خدانگهدارت، امیدوارم خاطره ی بدی از من توی ذهنت نباشه! (تهرانم آیس پَک هست؟!)
- یه مقدار عقبم!، گمونم یکی دو تا پُست دیگه میخواد تا مطالب سال نو تموم شه!

تمام شد، ساعت ۲:۵۰ شب (صبح!)