باران،
این ریزش بی دریغ رحمت حق بر مردمان.
مرحم عطش خاک و سیراب کننده لبهای تشنه ی آدمیان.

نمیدونم چه رازی توی این بارون نهفته است که یه حس عجیبی به آدم (من) میده.
صدای بارون، رعد و برق ، بوی خاک نم خورده!
شاید اغراق نکرده باشم اگه بگم بهترین حس و لحظاتی که تا حالا داشتم موقع بارون بوده.
هر چی درد و مرض و بدبختی و کوفت و زهرمار و خفه شو و…!
… هم که داشته باشم، کافیه فقط بارون بباره تا همه ی اینا فراموش شه.
… خدایا شکرت که این اول سالی با این بارونها داری آرامش رو به سیستم عصبی ما حکم فرما میکنی.

خُنِکی:
- اینروزها همه اعصابشون خورده، شما چطور؟

- ما که سوگواریم، شما چطور؟!! (من با اینا نیستما!)

تو پرانتز:
اگه کسی (واقعا) از شوخی خوشش نمیاد کافیه بگه، دیگه کسی (من) باهاش شوخی نمیکنه.
اصولا شوخی میکنیم که دور هم باشیم!!!
اگه قراره کسی ناراحت بشه، مرض که ندارم شوخی کنم!

هَـیـــن :
آدرس یه وبلاگی بدمت میتونی فیلترش کنی؟!!