آرزوهای محال

احسان دهقانی — Wed, 25 Mar 2009 20:35:25 +0000

جوان بود با امید های فراوان و آرزوی آینده ای روشن!
بی خبر از اینکه دیو سیاه سرنوشت برای آینده اش نقشه های پلید دارد(کنفرانس گرفته است).
شادمانه ترانه ی “شام دعوت من” سر میداد، با قافیه ی “فلافل” میسرود : “خوم و خوت فقط، فلافل”

به راستی که تفاوتی ندارد فلافل یا سمبوسه؟!
گمان می کرد اینها حرفهایی است ساده ولی سرنوشت با کسی شوخی نداشت.

گذشت و روز (شب) موعود، روز سرنوشت فرا رسید!
.. و فقط خدا میداند تفاوت میان سمبوسه و این شام را و رابطه ی بین خوم و خودت و این جمعیت را!

جوان قصه ی ما دیگر پیر و شکسته شده بود، پیرِ سرنوشت!
و با خود زمزمه میکرد:
“کاش میشد جهت عقربه ها برگردد!”
… ولی او خوب می دانست که آرزویش آرزویی بود محال!

پیام اخلاقی:
- به کلماتی که میگویید دقت کنید، این حرفها و کارهای کوچک شماست که سرنوشتتان را میسازد!
- در هر کنفراسی شرکت نکنید، اینترنت بلای خانمان سوز است،
- دنیا به هیچ کس وفا نمیکند.
نگوویید کدام دنیا و دنیا کیست، این دنیا همان خواهر نداست و الهام!
- شاید نفر بعدی شما باشید، اون روز جوجه و خونه ی چیز اینا، دیشب ۱۰۰۱ و دعوت اوون ، امشب سینما و دعوت چیز (امیر!) و فردا کجا و دعوت چه کسی؟!

پی نوشت :
- جهت کسب اطلاعات بیشتر درمورد این نوشته، اینجا رو ببینید.
- بخاطر انتقادات دوستان دیگر در این وبلاگ موسیقی پخش نمیشود!!!
… مجتبی برو حالشو ببر!
- ایران چِکارَش میکند؟ سوراخ سوراخَش میکند! | واویلا لیلی، احبک خیلی!
- خلاصه این چند روز: بازار، تک پوش، تخفیف،جوجه، کباب نپخته، خونه خالی، متخلفات،چهارشنبه شوری، حیات خلوت،اینترنت، دانلود،شام، ساندویچ،چیز بازی، کانتر،شبکه، محمد باقر، خواب، رانی،نایف، هد شات، سینما،رانی، اخراجی ها ۲، رپ خارجی، و این داستان ادامه دارد؟!
- شروعی دوباره اینجا بود!

آرزوها

احسان دهقانی — Sun, 25 Jan 2009 23:14:27 +0000

دیشب داشتم توی کاغذا و دفترچه های قدیمیم دنبال یه چیزی میگشتم که یه دفترچه نظرم رو به خودش جلب کرد.
این دفتر چه ایی بود که سه سال پیش آرزوهام رو توش مینوشتم و برای رسیدن به هر آرزو مدت زمانی مشخص کرده بودم.
از اولین آرزو شروع کردم و همینجور رفتم پایین،
اونایی که بهشون رسیده بودم رو با یه علامت از بقیه جدا کردم، اونایی هم که دیگه برام ارزشی نداشتن (وقتی بهشون فکر میکردم خنده ام میگرفت که اینا آرزوهای من بودن) رو خط میزدم.
وقتی به ته لیست رسیدم دوباره برگشتم از بالا چک کردم ببینم کدوم یکی از آرزوهام هنوز مونده و بهش نرسیدم.
با تعجب دیدم که به همه شون رسیدم به جز یکی،
آرزویی که بالای همه ی آرزوها نوشته بودمش و مهم ترین و بزرگترین آرزوم بود(خدای آرزوها!).
البته مدتی بود که این آرزو رو فراموش کرده بودم ،
ولی چند وقت پیش یهو چشم باز کردم دیدم که دو قدمی این آرزو ایستادم!
خیلی نزدیک شدم ولی جای اصلی و سختش مونده.

دیدن این دفترچه خیلی امیدوارم کرد.
حالا دیگه مطمئنم که به این آخری هم میرسم، همونطور که به بقیه آرزوهام رسیده بودم.

باید به فکر یه دفترچه آرزوی جدید باشم،
البته بعد از رسیدن به این آخری گمون نمیکنم که دیگه آرزویی برام بمونه.

به قول اجنبی ها ، !Wish Me Luck
به خول خودمون، برام دعا کنید.
به قول خودشون، التماس دعا.

حُسن ختام:
(خیلی این شعر و اون ترانه ای که روی وبلاگ گذاشتم رو دوست دارم،اما نه به اندازه ی تو!)

قلمو وقتی رو کــــــــــاغذ میذارم
به تــــو که فک می کنم کم میارم

آخه اون حسّی کـــــه تـــوی دلمه
نمی گنــجه تـــوی چن تـــا کلمه

برای وصف چشـــــات واژه کــــمه
چرا هر چی لغته مثل هــــــــــمه ؟

صحبت از حسّ زلال و شیـــشه ای
نمیشه بـــــــا حرفای کلیشه ای

پیش موهای تو سنبل چیزی نیست
پیش روی ماه تو گل چیزی نیست

لغت عــــاشقی نخ نمـــــــا شده
مشت واژه هـــــــای کهنه وا شده

وسطای قـصه رشته پــــــاره شد
شعر عاشقانـه نیمه کـــــــاره شد

یــــــا بــــاید بشینم و نگـــــا کــنم
یـــــــا هزار تـــا واژه اخترا کــــــنم

خلیل جوادی

من هنوز زنده ام » آرزو

آرزوهای محال

آرزوها