امروز که محتاج توام جای تو خالیست
فردا که می آیی به سراغم نفسی نیست
بر من نفسی نیست ، نفسی نیست
در خانه کسی نیست
نکن امروز را فردا
بیا با ما که فردایی نمی ماند
که از تقدیر و فال ما
در این دنیا کسی چیزی نمی داند؛

تا آینه رفتم که بگیرم خبر از خود
دیدم که در آن آینه هم جز تو کسی نیست
من در پی خویشم به تو بر می خورم اما
در تو شده ام گم به من دسترسی نیست؛

نکن امروز را فردا
دلم افتاده زیر پا
بیا ای نازنین ای یار
دلم را از زمین بردار
در این دنیای وانفسا
تویی تنها ، منم تنها
نکن امروز را فردا ، بیا با ما ، بیا با ما؛

شنیدن “محتاج” با صدای ابی

من هیچ گاه خود را وادار به نوشتن نمی کنم،
انسان گلها را برای روییدن کتک که نمیزند!
من تنها هنگامی می نویسم که چیزی از دلم تا دستم جریان پیدا کند.

کریستین بوبن

تو پرانتز
و کماکان جاخالی می دهم، باشد که رستگار شوم!

عیب درویش و توانگر به کم و بیش بد است
کار بد مصلحت آن است که مطلق نکنیم

رقم مغلطه بر دفتر دانش نزنیم
سر حق بر ورق شعبده ملحق نکنیم

شاه اگر جرعه رندان نه به حرمت نوشد
التفاتش به می صاف مروق نکنیم

خوش برانیم جهان در نظر راهروان
فکر اسب سیه و زین مغرق نکنیم

آسمان کشتی ارباب هنر می‌شکند
تکیه آن به که بر این بحر معلق نکنیم

گر بدی گفت حسودی و رفیقی رنجید
گو تو خوش باش که ما گوش به احمق نکنیم

حافظ ار خصم خطا گفت نگیریم بر او
ور به حق گفت جدل با سخن حق نکنیم

آقای م ۱ : تو اپوزوسیون هسی و…
من: خوشم نمیاد از این چیزی که میگیا…
آقای م ۱ :اتفاقا چون خوشت نمیاد میگم نه
آقای م ۲ : قُلوپ، قُلوپ، قُلوپ … فرچ!!!
(الان یعنی نصف ماءالشعیری که توی دهنش بود رو روی صورت من خالی کرد)
من : …
آقای م ۳ : … اَه نِشد!!
(تلاش ناکام برای انداختن دستمال کاغذی در نوشابه بنده)
من: …
آقای م ۲ : … (نگاه پیروزمندانه به من چون تونسته دستمال کاغذیش رو بندازه توی لیوان نوشابه من)

- یه آقای میم ۴ و یه آقای ر هم بودند که آسیبی از جانب ایشان به بنده نرسید، البته مسئله مشکوک بوده و در حال بررسی میباشد!

بخش دوم (نطنز)

نصف شبه، دلت گرفته مثل هر وقت دیگه ای که دلت میگیره یا میری سراغ قرآن یا حافظ
قرآن که نیستش، خدا میدونه کجاست
حافظ هم که همیشه در دسترسه، تو کامپیوتر  تو موبایل، اینترنت و …
نیت میکنی و تفالی به حافظ میزنی…

باغبان گر پنج روزی صحبت گل بایدش
بر جفای خار هجران صبر بلبل بایدش
ای دل اندربند زلفش از پریشانی منال
مرغ زیرک چون به دام افتد تحمل بایدش
رند عالم سوز را با مصلحت بینی چه کار
کار ملک است آن که تدبیر و تامل بایدش
تکیه بر تقوا و دانش در طریقت کافریست
راهرو گر صد هنر دارد توکل بایدش
با چنین زلف و رخش بادا نظربازی حرام
هر که روی یاسمین و جعد سنبل بایدش
نازها زان نرگس مستانه‌اش باید کشید
این دل شوریده تا آن جعد و کاکل بایدش
ساقیا در گردش ساغر تعلل تا به چند
دور چون با عاشقان افتد تسلسل بایدش
کیست حافظ تا ننوشد باده بی آواز رود
عاشق مسکین چرا چندین تجمل بایدش

نکته
اگه قصد موندن پشت در رو نداریم به هیچ وجه در خونه ای رو نزنیم
چون واقعا نمیدونیم پشت اون در چه خبره!!

پی نوشت
- کوتاه مینویسم که اگه میخوای نظر بذاری قبلش مطلبو بخونی، جان من نخونده نظر نذار!!

… شنیده بودم که فرشته ی مرگ زیبا ترینِ فرشته های خداست
چشم را بر زیباییت اگر ببندم، این روزها با درد فراغت قصد جانم را کرده ای…
صادقانه بگویم، به تو ایمان آورده ام عزرائیل من!!

یازدهم خرداد ۸۹ /۲:۵۰ بامداد / دم در حیاط!

چه فرقی می کند من عاشق تو باشم یا تو عاشق من؟
چه فرقی می کند رنگین کمان از کدام سمت آسمان آغاز می شود!!؟

گروس عبدالملکیان

پی نوشت:
- آثار خوندن وبلاگ دوستان، رفقای ناباب!!

… اونایی که باید، خودشون پرتقال فروش رو پیدا میکنن!

آنان که کرم را به نظر کیمیا کنند      /        آیا شود که گوشه چشمی به نِت کنند!!

پی نوشت

- ای روزگار!، خرمشهر آزاد شد و اینترنت ما هنوز وصل نشده!!
- ما به خرداد پر از حادثه عادت داریم، به بدون اینترنتش هم عادت می کنیم!
- این روزا همه چی آرومه و ملالی نیست جز دوری اینترنت و انباشته شدن کارهای عقب افتاده
- وبلاگهایی که درخواست عضویت در جامعه مجازی وبلاگ نویسان رو داده بودن، تایید شدند.
(با پوزش بابت تاخیر و تشکر از یعقوب بابت اینترنت مُفتی)

اسم این عکسو گذاشتم “کابوس در بیداری”

دو زلــفـونــت بـود تــار ربــابـــم
چه میخواهی از این حال خرابم
تــو کــه بــا مـو سر یاری نداری
چـرا هر نیمه شو آیی به خوابم

اینم توییت این خاطره توی توییتر: پنجشنبه ۱۵ مرداد ۱۳۸۸  ساعت ۱۰:۵۷ صبح

این عکس شاید از نظر فنی “صفر” باشه،
ولی خیلی دوسش دارم چون یه خاطره ی جالب/عجیب/خوب/بد رو برام زنده میکنه!
معمولا رو دسکتاپمه و هر روز میبینمش.

بی ربط با عنوان
- به یاد ندارم نابینایی به من تنه زده باشد
- گربه بیش از دیگران در فکر آزادی پرندهٔ محبوس است.

“پرویز شاپور“

بعدتر نوشت:
- یکشنبه، بیست و نهم آذر، به کسی ربطی نداره که چرا شنگول بودم! 

عطف به مکاتبات پیشین و نظر به اینکه دیگر اعصاب معصاب! برایمان نمانده است.
لطف فرموده و این راه راسته هست که قراربود هدایتمان کنید چی شد پس؟!
خواهشمند است، خودمانیم ها!،  وقتی آدمی به یکدندگی و کله شقی این حقیر را اختراع کردید،
آیا هیچ فکر اینجایش را هم کرده بودید؟خدا وکیلی؟!

لازم به ذکر است، اینجانب مسخره ی شما نشده ام که!
(البته اگه شدم اطلاع بدید، من تازه اومدم تو این محل خیلی در جریان نیستم)

خداوندا، با احترام، باز هم خودمانیم ها،  هیچ سری کچل تر از سر ما پیدا نکردی دستتو گذاشتی روش؟!
خوش میگذره؟!

لذا مستدعیست، چک کردن عاقبت کار پیش از قرار دادن شخصی سر مسیر اینجانب الزامی بوده،
که مراعات نکردید، این شد که هست الان!
حالا بفرمایید و درستش کنید، با سپاس فراوان

با توجه به اینکه، ظاهرا مملکت شما هم شباهت زیادی به مملکت خیلی خوب و ناز ما دارد و نامه های ما دقیقا دست هر کسی میرسد غیر از شما،
خواهشگذار است آدرس دقیق را عنایت فرمایید اینجانب خودم چشمم کور پیاده میارم نامه رو تحویل میدارم!

رونوشت :
- خودِ خدا!
- چیز، همون شخصه دیگه
- بازم خدا، با شدت بیشتر!
- نماینده محترم خداوند بر روی اینترنت، عقل کل اعظم