س�ر نامه ی س�ر!

پیش از هر چیز(مقدمه):
میخواستم این مطلب رو همون روزی که از س�ر برگشتیم بنویسم ولی توی یوتوب یه �یلمی رو دیدم که همه ی خوشی این س�ر رو خراب کرد!
اما الان مینویسم شاید یه خورده حال و هوام عوض شه.
چون این تقریبا تنها س�ر من توی دو سال اخیر بود و واقعا خیلی خوش گذشت، اسمش رو میزارم س�ر!
و عنوان این مطلب میشه، س�ر نامه ی س�ر!
�قط شرمنده اگه طولانیه!

هر چیز(اصل مطلب):
گمونم طر�ای ساعت یک شب بود که عبدالرضا زنگ زد که �ردا میای عسلویه یا نه؟
منم طبق معمول گ�تم: م��تین؟، خو بریم نه!
حدود ساعت ۶ صبح، میس کال ا�تاد، به این م�هوم که زودی بیو سر کوچه، منتظرتیم!!
خلاصه میگم که زیاد نشه:
رسیدم به بچه ها (چشمه ای در بهشت، شناشیر، ش�کوه بوشهر) ،
یه بنده خدایی اصلا چشاش پ�� نکرده بود!
حرکت کردیم و از شهر خارج شدیم، چغادک وایسادیم و صبحونه خوردیم.
خلاصه رسیدیم عسلویه و عبدالرضا ر�ت دنبال کاراش،
ما هم تو ماشین، تو نخ یه عمویی بودیم که تو نخ ما بود!!
بعد از اون با جناب استاد کارگر تماس گر�تیم و ایشون اومدن جلومون تا راه محل کارشون رو بهمون نشون بدن تا به ات�اق ظهر اونجا بی�تیم!!
ظهر رو مهمون امین (همون کارگر) بودیم و ناهار یه چیزی خوردیم که نمیدونم چی بود و البته ت�رشی!!!
بعد از ناهار هم با است�اده از اینترنت م�تی اکانت تراوینمون رو ارتقاع دادیم و بعد از عملیات ارتقاع!! همه با هم یه دوری توی انبار و اینای شرکت زدیم و کلی چیزای باحال دیدیم.
از جمله اینکه انبار اونجا مجهز به سیستم RFID بود که شاید اگه عمری باقی بود و حالشو داشتم در موردش نوشتم، برای دوستان IT دوست.
ضمنا در اتاق کار آقای امین، پیشونی هیچکس به هیچ جا برخورد نکرد!
بعد از انبار گردی و اینا خداحا�ظی کرده و به سمت نایبند حرکت کردیم، یه چند دقیقه ای توی ساحل نایبند تنگیدیم! و یه بنای یادبود هم برای محمود در ساحل ایجاد کردیم.
بعد از ساحل هم یه سری به صحرای حرا، ببخشید جنگل حرا زدیم و از خودمون عکس گر�تیم!
سوار ماشین شده و دوباره حرکت کردیم، اینبار به سمت بندر طاهری.
من که دیشب خیلی خیلی دیر خوابیده بودم توی ماشین یه چ�رتی زدم و با تکان های وحشتناک ماشین از خواب بیدار شدم.
و متوجه شدم که دوستان در حال ر�تن به بندر طاهری از راه �وق میانبر هستند!
کار به جایی رسید که دویست سیصد متری از ماشین پیاده شده، ماشین رو تو دست گر�تیم و ر�تیم!!
وقتی به عمارت نصوری رسیدیم دیگه هوا کم کم داشت تاریک میشد.
با التماس به پیرمرد مربوطه! مو�ق شدیم که وارد عمارت بشیم،
خلاصه اوضاعی بود هر کی یه دوربین دستش بود و عکس میگر�ت!
پس از دیدن یا بهتر بگم عکسیدن از عمارت نصوری، به سمت بوشهر حرکت کردیم،
حالا بماند که قبلش ر�تیم یه جایی که سق�ش رو موزاییک کرده بودن!!
توی مسیر برگشت همخوانی ترانه های موجود در ضبط ماشین خیلی حال داد،
هر چند “کار پلیر” هر پنج دقیقه نیاز به ده دقیقه تنÙ�س مصنوعی داشت!

ولی چیزی که بیشتر از همه حال داد این بود که وسط راه محمدباقر گ�ت که:
“عبدالرضا بزن کنار!”
وسط بیابون زدیم کنار و چراغای ماشینو خاموش کردیم و چند دقیقه ای از دیدن ستاره ها توی اون تاریکی بیابون لذت بردیم، خیلی حال داد، در حدی که جای همه تون خالی بود!

وقتی داشتیم از لذت بردن خ�ه میشدیم! دیگه سوار ماشین شدیم و ادامه دادیم.
نزدیکای چیز (نمیدونم کجا) بود که وایسادیم برای شام، بندری،
ولی حی� که ساندویچا عوض شد و به من بندری شیرین رسید!!
حدود ساعت  دو شب رسیدیم دم در خونه، قبل از اینکه از ماشین پیاده شم یهو یه sms بهم رسید.
اون موقع اس ام اسا قطع بود و این س�ر با  قدوم مبارک اس ام اس پایان یا�ت.

پس از هر چیز (تو پرانتز):
- ای دوستی که اس ام اس دادی، دلم �کرته، ایشالله که خوب و خوش و سلامتی!
- پیامبر رحمت (ص) : الملک یبقی مع الک�ر و لا یبقی مع الظلم.
- ترانه ی وحدت از �رهاد مهراد.