آرزوها

دیشب داشتم توی کاغذا و د�ترچه های قدیمیم دنبال یه چیزی میگشتم که یه د�ترچه نظرم رو به خودش جلب کرد.
این د�تر چه ایی بود که سه سال پیش آرزوهام رو توش مینوشتم و برای رسیدن به هر آرزو مدت زمانی مشخص کرده بودم.
از اولین آرزو شروع کردم و همینجور ر�تم پایین،
اونایی که بهشون رسیده بودم رو با یه علامت از بقیه جدا کردم، اونایی هم که دیگه برام ارزشی نداشتن (وقتی بهشون �کر میکردم خنده ام میگر�ت که اینا آرزوهای من بودن) رو خط میزدم.
وقتی به ته لیست رسیدم دوباره برگشتم از بالا چک کردم ببینم کدوم یکی از آرزوهام هنوز مونده و بهش نرسیدم.
با تعجب دیدم که به همه شون رسیدم به جز یکی،
آرزویی که بالای همه ی آرزوها نوشته بودمش و مهم ترین و بزرگترین آرزوم بود(خدای آرزوها!).
البته مدتی بود که این آرزو رو �راموش کرده بودم ،
ولی چند وقت پیش یهو چشم باز کردم دیدم که دو قدمی این آرزو ایستادم!
خیلی نزدیک شدم ولی جای اصلی و سختش مونده.

دیدن این د�ترچه خیلی امیدوارم کرد.
حالا دیگه مطمئنم که به این آخری هم میرسم، همونطور که به بقیه آرزوهام رسیده بودم.

باید به �کر یه د�ترچه آرزوی جدید باشم،
البته بعد از رسیدن به این آخری گمون نمیکنم که دیگه آرزویی برام بمونه.

به قول اجنبی ها ، !Wish Me Luck
به خول خودمون، برام دعا کنید.
به قول خودشون، التماس دعا.

ح�سن ختام:
(خیلی این شعر و اون ترانه ای که روی وبلاگ گذاشتم رو دوست دارم،اما نه به اندازه ی تو!)

قلمو  وقتی  رو کــــــــــاغذ  میذارم
به تــــو که �ک می  کنم کم  میارم

آخه اون حسّی کـــــه  تـــوی دلمه
نمی  گنــجه  تـــوی  چن تـــا کلمه

برای وص� چشـــــات واژه  کــــمه
چرا  هر چی لغته مثل  هــــــــــمه ؟

صحبت از حسّ زلال و شیـــشه ای
نمیشه  بـــــــا  حر�ای  کلیشه ای

پیش موهای تو سنبل چیزی نیست
پیش  روی ماه تو گل چیزی نیست

لغت عــــاشقی  نخ نمـــــــا شده
مشت واژه هـــــــای کهنه وا شده

وسطای قـصه رشته پــــــاره شد
شعر عاشقانـه نیمه کـــــــاره شد

یــــــا بــــاید بشینم و نگـــــا کــنم
یـــــــا هزار تـــا واژه اخترا کــــــنم

خلیل جوادی